Brad.
Hallo.
Lucas.
Brad.
Ik ben het, Jenn.
Ik ga je helpen.
Help.
Help ons.
Jenn.
Zag je dat?
Wat?
Ik zoek water voor je.
Hier.
Brad.
Hallo?
ENGE KAMPVUURVERHALEN
O, god.
Kom terug.
Alsjeblieft.
Nee.
O, shit.
Kom maar.
Ik dacht dat ik je kwijt was.
Alles is in orde.
We zijn er nu. Alles komt goed.
Het komt goed.
Wat is het hier mooi.
-Een wonder. -Ongelofelijk.
Frisdrank? Hoe kan dat?
Lang geleden was hier een gezin.
Er ligt nog van alles.
Als jullie klaar zijn,
moeten we hier weg.
Terug op het vlot?
Het is hier niet veilig.
Er is
een dier...
Er zitten hier vast veel dieren.
Een monster.
Ik heb het gezien.
Hij kroop uit de oceaan. Hij loopt over land
en sleept zijn voedsel naar zijn...
Er is daar een zwart gat.
Zack is aangespoeld.
Hij was al dood. Hij sleepte hem mee.
Dat gezin waar ik het over had.
Kijk.
-Wat is dat? -Zie je dat?
Dat zijn zijn ogen.
-Hij heeft ze gedood. -Hoe weet je dat?
Ze waren hier begraven.
Wie heeft ze dan begraven?
Luister.
Er is een stroming die naar dit eiland voert.
We zijn hier allemaal aangespoeld.
Laten we afwachten of er nog iemand komt.
Ja. Wat als Brad komt?
Brad is dood.
-Is Brad dood? -Ja.
Het spijt me.
Wat is er gebeurd?
Ik had hem begraven.
Diep in de grond. En dat wezen heeft hem opgegraven.
Hoe ziet hij eruit?
Hij is enorm groot.
Hij heeft twee paar ogen en stinkt.
Ik heb hem gisteren geraakt.
Dit is zwart bloed.
Heeft hij geleden?
Mia, hij wist dat hij niet alleen was.
Ik was bij hem.
Hou je nog van dat geluid?
Iedereen houdt ervan.
Voor mij hoeft het strand nu niet meer.
Op het reddingsvlot...
Voor het eerst van mijn leven dacht ik dat ik ging sterven.
Ik dacht echt dat het afgelopen was.
En het gekke is, het enige wat ik dacht,
was hoe gênant het zou zijn.
Thuis denkt iedereen dat ik zal mislukken.
Op het vlot hoor je de golven niet.
Je hoort niks.
Ik sterf liever op dat vlot dan hier.
Je weet niet hoe het is op zee.
We gaan westwaarts.
Daar heb ik vliegtuigen gezien.
Dan zien ze ons wel.
Ik weet dat dit geschift klinkt.
Je moet me echt geloven.
Ik geloof je ook.
Maar het is veel om te verwerken.
Daar hebben we tijd voor nodig.
Ik ga voedsel verzamelen.
We nemen zoveel mogelijk mee.
Mag ik dit lenen?
Bedankt.
Zorg dat ze klaar is.
Dit is genoeg voor een week.
We moeten er zuinig mee zijn.
We laden het vlot in.
Jenn, we gaan hier niet weg.
-Wat? -Nu nog niet.
-Niet in onze toestand. -Het gaat niet.
Ik snap dat jullie moe zijn.
Ik ben uitgeput, maar...
We zijn moe en verzwakt.
We hebben nauwelijks gegeten.
-We moeten uitrusten. -Dat kun je hier niet.
Jenn, je bent alleen geweest en je bent bang.
Dat begrijp ik.
Maar wat je ook hebt gezien, dat dier...
-Het is geen dier. -Oké. Luister.
Er is hier nergens iets te bekennen.
We maken een groot vuur.
Er komen toch vliegtuigen over?
We maken een vuur, dan zien ze ons.
Het wordt donker.
Maak je klaar.
Schat, luister je wel?
We gaan niet op dat klotevlot.
Vanavond niet, oké?
Het komt wel goed.
Lucas.
Stop daarmee.
Stop. Jenn, wacht.
Stop.
-Laat me los. -Rustig.
-Laat me los. Ik ga hier weg. -Stop.
Hou daarmee op.
-Ik ga weg. -Rustig.
Het kan me niks schelen. Stop.
Rustig maar.
Waar is Lucas?
Hij kijkt rond.
Het is al een poos donker
en we hebben niks gezien.
Me vastbinden? Echt?
Voorlopig wel.
Het spijt me. Ik had je niet mogen slaan.
Maar ik wist niet wat ik moest doen.
Maakt niet uit.
Maak me los.
Het was voor ons allemaal traumatisch.
Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om.
Ik ben ook schuldig.
Schuldig? Hoe bedoel je?
Ik verzin dit niet.
Ik lieg niet.
Nee? Zoals je vlak voor ons vertrek werd beroofd?
Het is niet dat ik je niet geloof.
Maar je maakt het me al jaren
moeilijk om je te geloven.
Dit is anders.
Dit is voor iedereen het beste.
Ik weet zelf wel wat het beste voor me is.
Ik heb niks gezien. Er is daar niks.
Hij zit niet tussen de bomen.
Ik wil dat je je veilig voelt.
-We zoeken een oplossing. -Een oplossing?
Ja.
We moeten hier zo snel mogelijk weg.
Zal ik even weggaan?
-Oké. -Dank je.
Ze vindt het echt erg...
Dat zei ze al.
Maak me los.
Als je belooft dat je rustig blijft.
Gaat het wel?
Ik wil weten of alles goed is met je.
Je bent in orde.
Er hangt altijd een donkere wolk boven je.
Weet je dat?
Deze situatie.
Het is absurd.
Ik had het echt naar mijn zin.
Met mijn vrienden op een boot, perfect weer.
Ik nam je mee op een geweldige reis.
Iedereen had het naar zijn zin, behalve jij.
En op de avond dat je me vertelt dat je niet gelukkig bent
en dat je dit misschien niet wilt,
komen er stormwolken.
Perfect, toch?
Waar je ook heen gaat, je brengt altijd een storm mee.
Je weet dat ik van je hou,
maar dit moet echt een andere keer.
Maak me los.
Wat wou je dan doen?
-Wat was je van plan? -Naar het westen.
Dat weet ik.
Maar dan word je gevonden en brengen ze je naar huis. En dan?
Je hebt verder niemand.
Waar ga je wonen?
Ga je terug naar school?
Hoe betaal je dat?
Ik betaal alles voor je.
En jij bedankt me door het vlot te stelen en me hier te laten verhongeren?
Je verhongert hier niet.
Zo loopt het niet.
Je wordt verscheurd en in een gat
in de oceaan gesleurd.
Zo loopt het hier.
Mia vindt dat je op Zack begint te lijken.
Wat is er met Zack gebeurd?
Rennen. Nu.
Weet je het zeker?
Ik zie hem overdag nooit.
Je had niks kunnen doen.
Help je even?
Ik kijk of er in het oude kamp iets bruikbaars ligt.
Oké, klim er maar in.
-Hij greep me. -Help me.
Jij zei dat hij overdag niet...
Ik hoop dat deze brief als bewijs kan dienen.
Ruim een week geleden verging mijn boot in een storm.
Sindsdien zit ik op dit eiland.
Zack en Brad van onze groep zijn allebei dood.
Brad spoelde hier gewond aan en stierf kort daarna.
Een paar dagen later spoelde Zack dood aan.
Ik weet hun achternamen niet.
Niet lang daarna kwamen Mia Reed en mijn vriend Lucas Griffin aan op een vlot.
Ze zijn allebei gedood door een monster dat hier zit.
Dat kan ik niet bewijzen.
Ik word toch al bijna nooit geloofd.
Bij de waarheid krijg je niet altijd een bon.
Soms hebben we alleen ons woord.
Ik kan het niet laten zien,
maar er zit hier een levensgroot monster.
Het is razendsnel in het water
en heeft zwart bloed.
Een week lang ben ik ervoor gevlucht.
Maar nu niet meer.
Mijn restanten liggen
op dit eiland, of diep in een gat buiten de westkust.
Hopelijk geloven jullie mijn verhaal.
Jennifer Remming.
Ondertiteld door Juliëtte van Gurp.